Pierwsze sześć dni opisane jest tylko w języku angielskim. Od siódmego do końca jest również polski.

First six days are described in English only. From the seventh till the end its also Polish.

Day 1

I’m after two nights with two hours of sleep. Long and hard zombie walk today. I had to lay down and take a hour long nap three times. My feet are ok. I’m tricky, kinesiotape and sudocrem between toes. It’s easier to prevent blisters than to heal them. Tomorrow I’m having 400m uphill to the takeoff site. I am at Greolieres takeoff. Two ridges behind me there’s the takeoff from last year. Tricky too. Unfortunately rain is forecasted at 12…I had some problems with tracking. It’ll work now with this link: https://eur-share.inreach.garmin.com/SRU

Day 2

Fkin grasshoppers ate my merino wool longsleeve. I have twenty holes in it! I took off from Jerusalem hill which is above the famous Greolieres. Two hours of flying left and right… After some time the cloudbase started getting lower and lower so I decided to perform a jump of the last chance. Tomorrow’s weather is not promising. It’ll be overcasted and western wind will be too strong to fly. So I decided to make two days of a long and slow paced hike to the lake connecting with Saint Andre Les Alpes. Kasia told me it’s too early to go to camp and take it’s luxuries, but I found a great place for the night. I smell good, I feel good and I can walk some more days… Somehow I enjoy this.

Day 3

Today I had no chance to fly to the west because of a strong wind so I woke up late. Another 30km of walking. Tomorrow’s weather forecast says the same. Today a gadfly bit me. My left arm is swollen and I can’t bend it. Luckily my mom gave me some ibuprofenum. I threw my merino longsleeve into trash bin. Unfortunately it was the lightest one. I have two more, because I decided to get three of those and a light windproof jacket instead of heavier hoodies. Another ‘disaster’ is that I forgot to take out my socks from stream washing machine.Do you know Zientos? He’s the guy with awesome attitude to life and flying. He’s always happy. Ten hour ride and three of hiking on the hill to miss weather and just fly down to Antholz lake? For him it’s as cool as flying a big triangle. Crazy guy. I don’t understand competitive flying. Isn’t it the way to be always unhappy? A lot of X-Alps pilots stop their journey immediately after elimination instead of continuing it. Why? It looks like everyone is looking for winning in every case, after every single take off. It’s not paragliding, it’s paramasochism I’m gonna walk tomorrow. And the weather for next days doesn’t even look promising. But I don’t care. I have fat food, water, good body condition and I can focus on making best decisions to have fun and make progress. Crying about bad flying weather won’t help so I need to enjoy walking. I’ll take it easy and I’ll walk slowly not to overtrain my body at the beginning. It’s not necessary to walk a lot every day if I can fly five times faster on a good day.Today I’m sleeping at a lake shore. One meter from water. It’s quite warm. Many vantravellers are here. I even found a bottle with a small amount of bio lemon soap

Day 4

Someone asked me about my diet monotony. In my backpack I have dried sausage, nuts, 30% cream and coconut oil. I’m on ketogenic diet, 75% fat, 20% proteins and 5% of carbs. The good thing is that 1 gram of fat gives more than twice as much kcal as proteins and carbs so my daily food supply weighs only 450g. Today I had an oportunity to refill my cream stock and buy some olives and fruits to take a bit of vitamins and minerals. Half a bar of butter is in my stomach right now. It feels good Today it was too windy to fly. Zero clouds in the sky and I had no power to walk in the afternoon, so I drank some beers and espressos in St Andre. Noone knows what I want when I order quadruple espresso. “One more double espresso please.”Tomorrow it’ll be too windy again. I bought some warming ointment, ibuprofenum and calcium so I’ll be able to walk slowly into the better future

Day 5

Last year on this day I had an accident. Today I thought I won’t be able to walk down the hill. Usually I don’t scream because of pain I have some serious problem with my knee and quadriceps tendons. It hurts more than last year’s elbow dislocation. Crazy. Mistral wind will be present tomorrow and it will last untill mid of Monday. I’m in the best place to wait for good xc flying weather so I won’t move anywhere. It’s hard to walk at 35°C in full sun.Btw. that cream is awesome! A little bit sour and thick. Great with wild strawberry. I ate two of those today, 1000kcal each

Dzień 6

Rozbiłem się na małej górce nad wsią. Ławeczka, kapliczki po drodze. Leżę między niskimi krzaczkami przykryty ciemnozieloną płachtą. Kaptur na głowie, wystaje tylko nos i oczy. Zakamuflowany niczym żołnierz z wojny w Wietnamie. Tuż przed północą słyszę kroki. Zbliża się. Jest prawie pełnia, ale nie ma szans mnie zobaczyć.- Bonjour – mówię lekko zaskoczony. – Bonjour – odpowiada jak gdyby nigdy nic nawet nie odwracając głowy.Dzisiaj wieje mistral, jutro ma wiać jeszcze mocniej. Latanie zapowiadają tylko na wtorek. Nie ma sensu, żebym się stąd ruszał. Poszedłem tylko 2,5km nad jezioro, gdzie zostanę albo wrócę do wsi na wieczorną pizzę i kawę. Wieczorny dopisek: nad jeziorem zagadał mnie instruktor paralotniowy. Pokazał gdzie jest chata na zboczu góry nad jeziorem. Nad chata jest startowisko. Jadą jutro latać do St Andre. Mówi, że nie będzie wiało, ale cztery moje prognozy pokazują 10m/s… jutro tam pójdę. Zawróciłem po 10 metrach podejścia i poszedłem do wsi coś zjeść. Czterdzieści minut, to blisko. W połowie drogi zaczęło padać, ale wracał nie będę. Na miejscu okazało się że zjeść się nie da, bo zamknęli. Tankowanie wody, zarzucam poncho przeciwdeszczowe i zawracam. Po piętnastu minutach mija mnie auto. Mocno zwalnia i po kilkuset metrach zawraca. Mija drugą stroną i znów po kilkuset metrach zawraca. Jadą w moją stronę. Odwracam się i gestem pytam o co chodzi. Stają i mówią, że jak się wcisnę to mnie podwiozą. No chyba się nie wcisnę, bo auto typu mikro, tył zawalony szpejem, wystają jakieś takimi czekany. Jedyna wolna przestrzeń była na kolanach pasażera i miedzy kierowcą i kierownicą. Mówię, że nie pada mocno i dam radę, mam tylko 20 minut do wiaty. Świry, podziękowałem, pojechali, popukałem się się w głowę. Nie mam okularów. Zostawiłem je we wsi przy wodopoju… Tak sobie dołożyłem dwie godziny łażenia w deszczu po nic…

Day 6

I set up my camp at a small hill above the village. There’s a little bench and some chapels. I’m laying down among very small bushes covered with my dark green poncho. I have hood over my head so just my nose and eyes are visible. I’m camouflaged like an Vietkong soldier. Just before midnight I’m hearing steps. He’s closer and closer. It’s almost full moon but He has no chance to spot me.- Bonjour – I say, a little bit surprised.- Bonjour – He responds, without any movement of his head.Today Mistral wind is still active. Tomorrow it’ll be even stronger. Tuesday night will be the first flyable day. I don’t have to move anywhere. I just hike 2,5km to the nearest lake and I’ll stay here or come back to the village in the evening for a pizza and espresso.Evening postscript: I meet a paragliding instructor at the lake. He showes me a small shepherd hut in the middle of the hill at which I’ll find take off. They are going to fly at St Andre tomorrow. He says the wind won’t be too strong, but four of my forecasts show 10m/s. I’ll go there tomorrow… I turn back after ten meters of uphill and change my direction to the village to eat something. It’s just fourty minutes. In the middle of the way it starts to rain, but I won’t go back. At the place I discover I won’t eat today because it’s closed. After refilling water I put on my rain poncho and head back to the lake. After fifteen minutes a car is passing me slowing down very much. After some hundreds of meters it’s turning back, passing me again and again turning back after some hundreds of meters. I’m turning back and asking with a wtf gesture? They stop and a guy tells me they can drive me anywhere if I’ll be able to sit in. Micro car, two guys, a lot of gear at the back, some crampons and ice axes. No way to put even a needle in. The only free space is on passenger knees and between the driver and the steering wheel. I say it’s not raining that much and I have just 20 minutes to my camp place. Crazy guys, I knock my head and realise I forgot my sunglasses from water tap… So this way I added myself two hours of walking in the rain…

Dzień 7

Obudziłem się rano o trzynastej, bo do tej pory padało. Słońce wyszło tylko na chwilę. Klikam palcem po mapie i widzę sklep i restaurację w wiosce oddalone o półtorej kilometra od mojego jeziora. Dlaczego wczoraj tu nie poszedłem? Wolę pewne, wymagające więcej wysiłku rozwiązania, niż te niepewne? Do wsi przychodzę o piętnastej, sklep otworzą za godzinę. Kupuję kilogram serów i mięs, orzechy, mascarpone i śmietanę. Dobre, bo tłuste. Potem chwila na kawę, piwo i ładowanie baterii. Pisałem już, że telefon z możliwością ładowania QC3.0 to super sprawa? Nie trzeba sączyć piwa trzy godziny, żeby go naładować. Nalewam wodę i podchodzę czterysta metrów do pasterskiej chaty. Okazuje się, że dźwigam ją z dołu niepotrzebnie, ale w poprzednich dniach potoki i źródła w górach były wyschnięte. Mam 600m podejścia na rano. Wygląda na to, że jutro pogoda pozwoli polatać.

Day 7

I wake up the morning at 1pm. It’s just stopped raining. Sun is coming out just for a while. I look at my map and find a store and a caffee in a village just 1,5km away. Why didn’t I come here yesterday? Do I tend to choose sure options which need more effort than those which are uncertain?I come to the village at 3pm, they’ll open shop at 4pm. I buy one kilogram of cheese and meat, nuts, mascarpone and cream. It’s fat so it’s good – ketogenic motto. Just after that I go to the nearby caffee for an espresso, beer and to charge batteries. Phone with QC3.0 charging method is awesome. I don’t need to sit there for hours to do it.When I’m done I refill my water bag and hike up four hundred metres to a shepherds hut. There is water here, so I carried it unnecessarily, but last days I couldn’t find water in the mountains. Everything is dry.I have 600m to hike up at the morning. Weather looks flyable tomorrow.

Dzień 8

Dziwnie się śpi w czterech ścianach. Drzwi nie zamykam, bo się boję. Muszę słyszeć koniki polne, żaby, wodę. Cisza zaczyna być dziwna. Nie wlazłem do tej wanny. Woda zimna jak cholera. Myłem się już trzy razy przez ostatni tydzień. Jestem w górach, więc nie ma co przesadzać. Trzy strategiczne miejsca wystarczą. Mydło Sea To Summit Wilderness Wash w kostkach jest całkiem wydajne.Na górze cisza, warun taki jak miał być. Czekam godzinę, odpalam, pierwszy komin dosyć turbulentny, ale działa. Skok po górach, duszenie, zaczęło mocno wiać z północy. Dostałem trzy połówki na pełnej beli, uciekłem na nawietrzną górki, polatałem na żaglu i wylądowałem na górze, żeby nie wracać do wsi. Dziesięć kilometrów do przodu, może trochę więcej…Do końca dnia nie widzę nikogo latającego poza szybowcami i sępami. Znalazłem pióro. Mieć takie pióro to lepiej, niż przelecieć Alpy. Wolno się idzie po górkach po 2500m npm. Odpuszczam plan dłuższy i schodzę wcześniej do pasterskiej chaty. Jest klimat. Woda po drodze też jest. Nie mam zasięgu i internetu, ale sprawdzałem prognozy rano i jutro ma tak samo nie wiać jak dzisiaj.

Day 8

It’s weird to sleep between four walls. I don’t close the doors because I’m scared. I need to hear grasshoppers, water, frogs. Silence is weird. I didn’t jump into that bath. Water is freezing cold. I washed myself three times last week. I’m in the mountains so let’s not exaggerate. Three strategic spots are enough. Sea To Summit Wilderness Wash soap is quite efficient.It’s silent at the top of the hill. Just like in the forecast. I’m waiting one hour before takeoff. First thermal is quite turbulent but it works. Jump to the North, sink, strong north wind is present. At full speedbar half of my wing is falling down. Three times. I escape to upwind side of a small hill, soar a little bit and topland, because I don’t want to go back. Ten kilometers flight, maybe a bit more.I won’t see anyone in the air except sailplanes and vultures till the end of the day. I find a feather. Having that feather feels better than flying through the Alps.I walk slowly through that 2500m asml hills. I give up on the long plan and walk down to a shepherds hut. What an atmosphere. I refill water on the way. I don’t have network coverage here but I checked the forecast in the morning and tomorrow will be with NO wind, just like today.

Dzień 9

Niebo o dziesiątej nie napawa optymizmem. Walter uczył, że cumulusy tak wcześnie niekoniecznie są dobre. Naprawiam drzwi chaty i podchodzę czterysta metrów. Rozlane chmury są poniżej szczytów. Na grani kolejne góry mają po 2800m npm. Czekam i lecę albo schodzę do cywilizacji. Po jedenastej niebo zaczęło się klarować, odpalam około południa, po drugim cumulusie, który wyskoczył w pobliżu. Początek dosyć trudny, ale potem zaczęło działać jak w najlepsze dni. Przed jeziorem La Durance muszę trochę zwolnić i podkręcić do chmury. Pierwszą nogę jeziora przeskakuję bez problemu. Za drugą jestem dosyć nisko, a kitesurferzy nie wróżą nic dobrego. Będzie wiało. Kolega, który poleciał na północny zachód nie daje rady przebić się pod wiatr i ląduje. Ja łapie każde beskidzkie zero i daje się znieść na północy wschód. Dobijam do wystawionego na wiatr zbocza i wykręcam chmurę z szybowcami. Przebijam się kilkanaście kilometrów na zachód pod silny wiatr. Kilka razy myślałem, że padnę pod supermarket, gdzie kupowałem Oranginę rok temu, ale mocna terma pomaga. Po przebiciu się na stoki bardziej wystawione na zachód warun robi się maślany i bez problemów lecę na północ kręcąc przyjemne kominy. Przeskoki nie sprawiają problemów, wieje max 2m/s. Osiemdziesiąt kilometrów na liczniku. Sielanka.Zaraz po przeskoku jadąc po trawiastym zboczu czuję luz na linach. Głowa w górę, glajta nie ma. Wije się daleko za plecami. Nie patrząc na ziemię rzucam spadochron ratunkowy i po chwili jestem na ziemi. “I ch** i cześć” tak bym pomyślał, gdybym miał dwie sekundy więcej. Koperta spada dziesięć metrów dalej.Co by było, gdybym nie trenował odruchów? Nie wizualizował rzutu paką? Myślał za długo? Miał pakę pod tyłkiem, a nie we frontkontenerze? Reagował na stres paraliżem? Przekładał sterówki, aż za nadgarstek? Małe treningi, małe przewagi. Życie albo…Przeleciałem 82km.

Day 9

Sky at 10 am doesn’t look optimistic. During the course Walter said that clouds so early are usually not so good. I’m fixing hut doors and hike 400m up. Flat, gray clouds are hanging under the tops of the hills. I’ll wait and fly or walk down to civilization. After 11am it’s starting to clear up. I take off after the second cumulus has appeared on my ridge. The beginning is quite hard, but then it’s working great. I slow down before lake La Durance. I need to climb as high as I can. I’m gliding over the first leg of the lake. After the second one I’m quite low and the view of kitesurfers on the lake means no good for paragliders. It’ll be windy. One guy who chooses upwind way to NW is landing now. I’m catching some zeros and drifting towards upwind slope of the hill. My plan is working and I’m thermalling with sailplanes. Next I’m trying to fly to NW with very strong headwind. A few times I’m prepared to fly to the bottom of the valley to the supermarket store, where I was last year. Strong thermals help me and now I’m on more west facing slopes. It’s easy to fly now. I can relax. Jumps between hills are easy. Eighty kilometers on my vario.Just after the last jump over the valley, at a grassy slope I feel loose lines. My head is going up. I can’t see my glider. It’s far behind me in a snake shape. I don’t think long and throw the rescue chute. Two seconds later I’m on the ground.What would’ve happened if I didn’t train rescue throwing? Didn’t visualise that? Thought too long? Rescue under my ass instead of frontcontainer? What if I was paralyzed because of stress? What if I flew with toggles far behind my wrists? Little trainings, little advantages. Life or…82km of flying today.

Dzień 10

Jak nie muszę się spieszyć to wstaje dopiero jak mnie słońce wysuszy po nocy. Dziś obudziła mnie sarna, która była zaciekawiona czym jestem. Duża czerwona larwa. Poszedłem do Corges żeby zrobić zakupy, a potem popływać w jeziorze. Już wiem czemu nikogo nie było w wodzie. Spływa do niego woda prosto z gór. Zimna.Liny w spadochronie mi się poplątały i chwilę zajęło dojście do ładu. Myślałem, że na gumki wystarczy tylko środkowy palec rękawiczki, ale musiałem pociąć wszystkie.Wieczorem wlazłem na 1700m pod Sanktuarium Matki Boskiej Frontem Poskładanych. Jest woda, jest jedzenie od 8:30. Są owce do liczenia. Białe kropki na zdjęciu. Dwieście? Zastanawiałem się czy będą napieprzać w nocy dzwonkami. Napieprzają.Na rano zostanie 600m podejścia. Zachodnie zbocza, więc mam czas do południa.

Day 10

If I don’t need to hurry I wake up after the sun has dried my gear. Today some curious roe-deer woke me up. Must have taken me for a big red larva. I walk to Corges to buy some food and to swim in the lake. Now I know why noone is in the water. It’s coming into the lake straight from the hills.Lines at my parachute are tangled a little bit and I have a hard time to fix that. I thought I’d just need a middle finger of latex glove but I have to cut all of them.It’s evening. I walk up to 1700m asml to Sanctuary Of Paragliding Pilots Slammed Down At Lee Side. I’ll find water there and they give breakfast at 8:30. I also have sheep to count before sleep. Two hundreds of them? White dots on the photo. Will they ring at night? Looks like they will…I have 600m hike up left for tomorrow morning, but I’m still at west slopes so I’ll have time untill afternoon.

Dzień 11

Zapomniałem wczoraj napisać, że spadochron mam już stary i bym zmienił na lekki, kwadratowy ;). Schodzę do Sanktuarium na kawę. Nie ma. Można kupić figurki, pocztówki, trzynaście sklepów. Śniadanie wędrowcom dają od 11:30… W sumie to nie potrzebuję, ale kawę bym wypił. Dwieście metrów do góry na startowisko. Odpalam i latam. Latam i latam. Nosi wszędzie, ale kominów nie ma. Po godzinie przylatuje ktoś na Mentorze Light wykręca komin i leci dalej. Sterówki mi opadły… Łapię następny i go gonię. Kolega ma na uprzęży panel słoneczny. Właśnie sprawdziłem skąd leci. Robi ta samą trasę co ja. Nie napiszę kiedy wystartował, bo mi znów sterówki opadły… Razem leciało się całkiem dobrze. Pomogliśmy sobie kręcić zera w kluczowym momencie przy Grenoble. Później odpadł i spotkaliśmy się dopiero na koniec dnia. Wylądowałem na górce, dwieście metrów pod startowiskiem. W sumie na tej wyprawie zawsze ładuje na górze. Tylko powody są różne – wiatr, paka, no i teraz. Tak jak ma być na volbiv. Kolega zrobił jeszcze 10km zlota. Pewnie wchodzi na następną górę. Jutro może wiać…Przeleciałem 75km.

Day 11

I forgot to write yesterday – my parachute is old and I need to change it to some lightweight, square. I walk down to the Sanctuary to drink coffee. Caffe is now closed. I can buy figures, postcards, thirteen shops. They make breakfast for wanderers at 11:30… I don’t need breakfast but coffee would be nice. Two hundred metres up to takeoff. The air is working everywhere but I can’t catch a good thermal for an hour. Some guy on Mentor Light appears, catches thermal and he’s gone… A moment after that I catch the next thermal and I’m following him. He has solar panel on his harness. Later research shows he’s doing the same route. I won’t write how many days it took him to do that. Team flying works good. Especially at Grenoble corner, where we have hard time in zeros. Later I take leading and we meet at the end of the day. I land just 30min away from the takeoff for tomorrow and he decides to glide down into the valley. I bet he’s now walking onto the next hill. Tomorrow it may be windy…75km flight today.

Dzień 12

Już był na górce, już witał się z gąską. Lądowanie na górze okazało się nie tak dobrym pomysłem jak się wydawało. Według prognoz rano miał przyjść silny wiatr z południa. Mozliwe, że tak silny, że musiałbym schodzić na dół pieszo, bo sobota i niedziela nie nadaje się do latania. Obudziłem się ze słońcem, jeszcze było cicho, więc odsloniłem poncho, żeby wyschnąć. Nie chce mi się go rozbijać do postaci namiotu, więc się tylko przykrywam i zaparowuję sprzęt. Zasnąłem i obudził mnie podmuch wiatru. Tak szybko się jeszcze nie zbierałem po noclegu. Dobrze, że na startowisko miałem trzy minuty. Chwilowo ucichło, miałem jeszcze czas na sprawdzenie najnowszych prognoz. Nie wyglądało to najlepiej, więc wystartowałem na porannego, półgodzinnego, osiemnastokilometrowego zlota. Do takiego zlota trzeba przygotować się na poważnie. Taktyka jest najważniejsza. Gdzie jest sklep, kawa, najlepsza droga do jeziora, a potem jak najbardziej leniwy plan na kolejne dwa dni. Życie volbiwakowe jest ciężkie.Namierzyłem w internecie Stefana, z którym wczoraj leciałem. Jak nie poleci jutro wieczorem, na co nie chce mi się podchodzić to w poniedziałek powinniśmy się spotkać. Ma zamiar startować z góry obok tej, którą wybrałem. Leci biwakowo, ale leniwie. Z użyciem busów i wyciągów.Śpię w mocno rolniczej dolinie i dziękuję za sprezentowaną moskitierę po tylokroć ile siedzi teraz na niej komarów.

Day 12

Top landing wasn’t as smart as I thought. Forecasts showed strong wind from South for the morning. It could’ve been strong enough to force me to walk down, because Saturday and Sunday looked unflyable. I woke up with the sun. It was quiet, so I just released myself out of my poncho to dry out. I didn’t pitch it as a tent, I just covered myself and my gear with it to get through the night. I fell asleep and strong blow of wind woke me up. I never packed my gear that fast. I was just three minutes away from the takeoff. Wind calmed down for a moment so I had a chance to check forecasts again. It wasn’t promising so I started for a 18km, 30min long fly down.You need to be well prepared to do things like that. Good tactic is the most important thing. You need to know where a shop is, coffee, best way to the lake, and as lazy plan for next two days as it can be. Volbiv life can be hard.I found Stefan on the internet, with whom I was flying yesterday. If he won’t fly tomorrow evening we should meet on Monday. He plans to takeoff from a hill next to mine. He’s on a lazy volbiv. With use of buses and lifts.I’m sleeping in the valley and I can say as many thanks for the mosquito net, which I got as a present, as many mosquitoes are sitting on it right now.

Dzień 13

Nudny dzień. Standardowo poszedłem nad jeziorko. Okazało się parkiem wakeboardowym. Jest niedziela. Ludzie… Mieli otwarty bar. Tyle dobrze. Nie mogłem wyjść za wcześnie bo przykleiłbym się do asfaltu.Na górę miałem blisko, bo tylko 1100m przewyższenia. Zadanie podobno zajmuje tyle czasu ile jest na nie przeznaczone. Po 1/3 podejścia siły mnie opuściły i myślałem, że nie zdążę przed nocą. Miałem dwa dni na przejście 20km… Chciałem już odpuścić i się rozkładać, ale musiałbym rano podejść 1200m. Napiłem się oleju kokosowego, zjadłem dwie niedojrzałe mikro gruszki. Ruszyłem sposobem Wojtka, który jak się poznawaliśmy mógł być prawie trzy razy starszy, niż ja . No i metoda zadziałała. Noga za nogą, nawet powoli, byle bez stawania.Dotarłem pod dwie chaty. Jedna z klimatem turystycznym, druga pasterskim. W obu pełne wyposażenie. Gary, świece, apteczki, kawa, piwo. Niech zostanie potrzebującym. Zadowolę się rybą w oleju, humusem z olejem i czekoladą 99% o ile tak to można nazwać. Olej to wszystko.Poranne prognozy zapowiadały dobry warun. W zasięgu lotu mam miejsce, gdzie przywaliłem w ziemię rok temu. Lekko, ale skutecznie

Day 13

Boring day. Just as usual I go to the lake. Unfortunately it is a wakeboard park. It’s Sunday. Plenty of loud people here. But they have a bar. I can’t go out too early, because I’ll stick to the asphalt.My destination isn’t far away. Just 1100m up the hill. Tasks usually take as much time as you assign for them. After 1/3 of the hike I’m losing power and start to think I won’t get there before the night. I had two days to do just 20km… I’m thinking about setting up the camp right here, but I’d need to hike 1200m in the morning. My last chance is to eat two small pears, drink coconut oil and walk like Wojtek does. When we first met he could’ve been almost three times older than me . The method is starting to work. Step by step, it can be slow, but without stopping.I come to two huts. The first is touristic style and the other shepherds one . Both are fully equipped. Pots, candles, first aid kits, coffee, beer. I’ll leave it for someone in need. I have my own fish in oil, hummus with oil and 99% chocolate if you can name it that. Oil is everything.Forecasts for the morning show good flying weather. In range of flight I have the place where I hit the ground last year. Light, but unfortunately.

Dzień 14

No i okazuje sie, że Le Grand Roc to Dupna Skała. Pewnie znana miejscówka wspinaczkowa. Moje godzinne podejście mogło się trochę przedłużyć. Na szczęście znalazłem drogę wycenioną na I.a. Nie znam skali, ale tyle bym jej dał za trzymetrowy wspin z użyciem zawieszonej na stałe liny. Stefan został na Montlambert, 20km z tyłu i dużo niżej. Nie spieszyłem się ze startem, ale nikt stamtąd nie przyleciał. Po starcie trafiam komin, trochę kombinacji, żeby zrobić pierwszy przeskok, a potem idzie łatwo. Trudno zrobiło się przy punkcie decyzyjnym. Prosto przez wysokie góry, albo pod Mont Blanc i dolinę Chamonix. Przez ostatnie dwa dni mocno nastawiałem się na pierwszą opcję, którą zaproponował Stefan. Przeanalizowałem warun, wieje z północy, ale wszyscy latają po nawietrznej i zawietrznej bez problemów. Sprawdziłem dane ze stacji meteorologicznych. Wiatru nie ma. Chmury były trochę za nisko, żeby lecieć na skróty.Zauważyłem, że czasem się spinam. W sytuacjach stresowych. Szczęka, brzuch, nogi. To chyba źle, bo wpływa na decyzje i blokuje informacje przekazywane przez uprząż. Co jakiś czas skupiam na tej spinie uwagę i rozluźniam się.Po odbiciu na Blanka wykręcałem wszystko co mogłem. Każdy metr był na wagę złota. Cierpliwością i kombinowaniem jakoś poszło. Rozluźnić się nie mogłem, aż zrobiłem wysokość taką, żeby przelecieć z dużym zapasem miejsce wypadku z zeszłego roku.Po minięciu granicy ze Szwajcarią przeskoczyłem na zachodnie zbocza. Ciśnienie że mnie zeszło, a warun siadł. Myślałem, że zjadę do samej ziemi, ale w końcu coś wymęczyłem. Ostatnio coraz częściej wracam na trasie i kombinuję, zamiast bezmyślnie cisnąć do przodu. Kolejnym problemem była strefa powietrzna do ominięcia w pobliżu Sion. Rozciągnęli ją na zbocza gór tak, jakby po nich latali… Wymagało to przeskoczenia pięciu żeber w wysokich górach, ale wiatr i warun pomagał. Po minięciu strefy Weisshorny i Matterhorny zaczęły ssać powietrze z głównej doliny. Chwilę powalczyłem w silnej turbulencji. Lot zakończyłem widząc pod sobą odbijające światło źródło i chatę pasterską obok niego. Wysokość 2400, długość lotu około 125km, widoki niesamowite. Chata zamknięta, przyszły krowy i dzwonią. Zwalczyłem to, czego się bałem i jest spoko.

Day 14

So… Le Grand Roc means a BigAssHill. It must be famous among climbers. My one hour uphill might have been a bit longer. Fortunately I found a I.a. way. I don’t know the scale, but I’d give it that much for three meters of climb with help of a rope. Stefan is at Montlambert, 20km behind. I didn’t hurry with the takeoff but noone came from there. After takeoff I hit n thermal, little bit of combinations to do the first crossing, and later it was easy.I had it hard at decision point. Straight through high mountains or to Mont Blanc and Chamonix valley. For last two days I thought hard about that first option, which was suggested by Stefan. I’m analysing present meteo, wind is from the north, but many people fly both on wind and lee side. I check meteo stations. The wind is weak but clouds are too low to take a shortcut.Sometimes my body is very strained. Chin, abs, legs. Sometimes I recognize it during flight and try to relax.When I turned to Blanc direction I circled everything I could. Each meter was good for me. It took a lot of patience and thinking to do that part of the flight. I couldn’t relax untill I was high enough to jump high over last year’s accident place. After crossing Swiss border I jumped to west faces. Finally I could relax and flying conditions became weak. I thought I’d hit the bottom of the valley without one vario beep, but finally I found something. The next problem was Sion airspace which covers valley and half of slopes… I had to jump into big hills but it worked nice. Beyond airspace Weisshorns and Matterhorns started to suck air from the main valley. I had to fight for a little bit with strong headwind and turbulence and finally decided to land on a slope with water source and hut. High, 2400m, 125km of flight, awesome views.Hut is closed. Cows came and they ring their bells really loud.Today I defeated what I was scared of and it’s cool.

Dzień 15

Myślałem, że będę chytry lecąc doliną w stronę Matterhorna, żeby nakarmić lodowce z ręki. Tylko w tym kierunku na początku dnia były chmury. Nie zadziałały. Trochę spadłem i wpadłem w wiatry dolinowe, a potem w dziurę, z której nie mogłem się wydostać. Wyjechałem na wietrze dolinowym i dziurowym tylko tyle, żeby wylądować i poszedłem za górę do schroniska na jedzenie. Do steka ze świni dostałem dodatkowe kostki masła i śmietanę do sałaty. Kelnerka wiedziała o co chodzi z keto . W czasie jedzenia nad głową przeleciały i wykręciły się wysoko dwa glajty. Odpaliłem znad hotelu i szybko tego pożałowałem. Zrobiłem wysokość potrzebną do przeskoku, musiałem przebijać się pod wiatr, podemną wąskie ujście doliny bez miejsca do lądowania. Przeskoczyłem za kolejne ramię górki i w trzy sekundy musiałem podjąć decyzję o lądowaniu. Niżej był tylko las. Szybkie pakowanie, a potem kolejne, godzinne przejście pieszo do następnego garbu. Ostatnia górka przed główną doliną. Jest przed 20:00, odpalam, wyjeżdżam na żaglu i patrzę, gdzie mogę dolecieć. Nie byłem pewien czy nie wlecę w strefę lotniska i heliportu. Musiałbym lądować na dole i podchodzić ze trzy godziny do niskiego startowiska. Wypatrzyłem potencjalne miejsce do lądowania na zboczu po drugiej stronie doliny. Po drodze podkręciłem komin. Ja pierdykam, co się musiałem nakombinować, żeby wylądować w dziurze miedzy drzewami. Jak nie trzeba to nosi… Odpuściłem, będąc wysoko, pierwsze miejsce, bo zaczęło się robić turbulentnie i niebezpiecznie, a nie miałem opcji awaryjnej ucieczki do doliny przez druty. Przy drugim miejscu ładnie mnie zdusiło i spokojnie wylądowałem. Zaoszczędziłem sobie 700m podejścia.Piękna, drewniana wieś. Jest sklep otwarty od ósmej rano i kilka startowisk. Śpię w domku na drzewie. Nie mogę się wyprostować, ale w poprzek mam wystarczająco dużo miejsca.Trzy, krótkie loty i trzy toplandingi. Cały dzień kombinowania, żeby przesunąć się o 23km na drugą stronę doliny…

Day 15

I thought I’d be clever if I chose the route to Matterhorn direction. Only there were some clouds in the beginning of the day. They didn’t work. I got into valley winds and later into the trap from which I couldn’t escape. I made just enough height to land at the slope and hiked to a hotel to eat something. I had pork steak with additional butter and salad with cream. Waitress knew what ketogenic freak needed. During my lunch I saw two guys passing me above. I took off above the hotel and it wasn’t a good idea. Strong wind was still there. I made some height and jumped just to the next rib to decide in 3 seconds to land. Below me there was just a forest and a very narrow valley. Another one hour of walking… Behind the next rib I had an open space to the main valley. It was just before 8pm. I took off, gained some height and started to fly into the valley. I wasn’t sure if I can jump over the airport and heliport airspaces. I found some place to land on the slope on the other side of the valley. On the way I found thermal to gain some height. Gash, it’s so hard to land when you need that. I escaped the first landing place and then it became too turbulent and no second chance because of electric wires… At the second place I hit some nice sink and landed perfectly at a small spot. I saved 700m of uphill.I’m in a nice, wooden village. Shop will be open at 8am and I have a couple of takeoffs there. I’ll sleep in a tree house. I can’t stand up there but it’s big enough to sleep across it. Three, short flights and three toplandings today. Full day of hard work to move just 23km to other side of valley…

Dzień 16

Krótko – porażka, dramat, dupa.Długo – porażka, bo zlot, wykręciłem tylko 250m w rodeo, 137 glajtów w powietrzu z Fieschu, 20km pieszo w 34°C…Na górze spotkałem paralotniarza sprzed 30 lat. Oblatywał pierwsze prototypy glajtów z zamkniętą krawędzią natarcia. Pogadaliśmy tak dlugo, aż się zrobiło szaro i musiałem szukać miejsca na norę.

Day 16

Short v. – failure, drama, shit.Long v. – failure, because I did not catch any good thermal, I just did 250m up in a rodeo style. Then I saw 137 paragliders in the air, coming from Fiesch and then walked 20km in 34°C…On the top I met a paraglider pilot who started flying 30 years ago. He tested first prototypes of paragliders without opened cells in the front. We talked long, untill it started to get dark and I had to go and find some place to sleep.

Dzień 17

Rano ledwie podszedłem kilkaset metrów. Skończyły mi się baterie. Z Riederalp co jakiś czas odpalali tandemiarze i kursanci, więc mogłem spokojnie czekać na warun pijąc kawę dwieście metrów od startowiska. Kiedy kilka glajtów bezproblemowo się wykręciło zacząłem się szpeić. Czas startu musiał być optymalny. Na tyle późno, żeby chmury się podniosły do przeskoku przez Grimselpass i Furkapass, które były blisko. Musiał być też na tyle wczesny, żeby wiatr dolinowym się nie rozhulał za mocno i musiałem uciekać przed burzami, które miały się szybko pojawić. Po wykrętce niesamowity widok. Pocztówkowy lodowiec. Jakoś nie sprawdziłem, że to tu.Na Grimsell i Furkę wchodzą po trzy doliny. Szalone miejsce, zwłaszcza z podstawą na 3400m. Tuż przed pierwszą z nich dogoniłem starego pilota na starym, wyglądającym na zużyty Swingu. Chyba jakieś EN-C. Podkręciliśmy razem ile mogliśmy i puściliśmy się podrapać lwa po dupie. Taki dziadek, skaczący z niższej wysokosci, niż ja to dobry znak. Trzeba złapać się za karabinek na szczęście. W międzyczasie co kilkanaście minut dostawałem SMS od Arka z kierunkami i siła wiatru w poszczególnych miejscach i rozwojem burz. Tu 25km/h z SW, tam 20 z SE, burza 30km z przodu po S stronie doliny i się rozpada itd. Grimselpass przeskoczyliśmy bez problemu, a przed Furkapass rozbudowujące się chmury zacieniły wszystko. Dało się wybrać dobre linie lotu nad skałami, trochę żagla na wiatrach dolonowych, trochę pipcenia w zerach i jakoś poszło. Za przełęczą wyjechałem nad szczyty gór, jakoś dziwnie łatwo szło w tym zakicie. Lot zakończyłem dostając wiadomość o kolejnej burzy, która waliła piorunami 30km dalej. W kolejnym SMS dostałem współrzędne na schronisko i wylądowałem na 2000m o 15:00. Czterdzieści minut po lądowaniu mocno się rozwiało i kilka razy gdzieś zagrzmiało. Krótkie zejście do schroniska na kawę i piwo. Dziewczyna pyta co bym chciał zjeść. Ja na to z czapy, że jajecznicę z bekonem. Jajka były, boczek miałem w plecaku . “Umyłem” się i zrobiłem “pranie” w potoku z lodowca, ostatni raz wodę widzialem w jeziorku przy składaniu paki.Poszło jakieś 85km, support Arka profesjonalny. Jutro zapowiada się krótki lot, burze przyjdą wcześnie, a potem trzydniowa przerwa. W końcu…

Day 17

In the morning I had just enough power to hike a few hundred meters. Riederalp takeoff was busy today so I could drink coffee and watch how the day develops. I started to gear up when a few pilots thermaled without problems. Time had to be optimal. Late enough to let the cloudbase rise up before Grimselpass and Furkapass. It also had to be early enough before the valley winds and thunderstorms develop. Spectacular view after the first thermal. Glacier like from postcards. I didn’t realize it was here so I was shocked.Both Grimselpass and Furkapass have three valleys connecting in one place. Crazy places. Especially with a view from 3400m cloudbase. Just before first of them I joined an old pilot on an old-looking Swing wing. “Paragrandpa” is a good sign. Meantime, every twenty minutes I was receiving a message from Arek with info about development of valley winds and thunderstorms. We jumped over Grimselpass without problems. Before Furkapass big clouds shaded everything but I could still catch good lines over rocks. Some weak thermaling, some soaring and I jumped over the second pass. After that, I got over hilltops and flying started to become quite easy, but also slow. In the next SMS I received info about new thunderstorm ahead so I had to land somewhere. Next message brought me coordinates of a mountain hut and I landed a hundred meters above it. It was 3pm. Fourty minutes later a strong wind came and I could hear some thunders.A short walk down to shelter. Coffee, beer and a girl asks what I’d like to eat. Scrambled eggs with bacon, I said fast without thinking. She had eggs, I had bacon. Perfect. Later I ‘washed’ myself and my clothes in a cold glacier water. Last time I saw water was when I was repacking my reserve.85km today and professional support by Arek. The following day will only allow for a short flight. Thunderstorms will come earlier. Then, I’ll have three days for resting, because of non-flyable weather. Finally…

Dzień 18

Task na dzisiaj był prosty. Dolot do Chur, czyli 45km zanim pojawią się burze. Podszedłem tylko 100m do góry, bo skończyły mi się nogi. Start przed jedenastą. Terma działała, bez problemów przeleciałem 35km pod koniec lotu spotykając lądujące fasole. W tym samym momencie dostałem SMS o burzach i nasilającym się wietrze. Zacieniło mi dolinę, stłumiło termę, zaczęło wiać ze wschodu, więc wylądowałem. Plan dnia wykonany. Jest trzynasta, a ja mam wolne trzy kolejne dni. Standardowy kierunek – jeziorko, a wieczorem godzinny marsz nad kanion na trainspotting. Siedzę na metalowej wieży widokowej, a na horyzoncie błyska. Jestem przygotowany do ewakuacji w dwie minuty od wyjścia ze śpiwora

Day 18

Today’s task was easy. Flight to Chur, 45km before thunderstorms will pop up. Today I hiked up just 100m because I didn’t feel power in my legs anymore. Thermals were working well, at the end of the flight I met many landing beginners. At the same moment I received SMS about thunderstorms and wind picking up on strength. Clouds shaded the valley and I started to have some strong headwind so I went to the landing field. Plan for the day is done and I have four free days now. It’s 1pm so as always I went to the lake. In the evening I’ll be trainspotting over the canyon. I’m sitting on the top of a metal tower now and seeing all the thunders flashing over the horizon I’m ready for evacuation in two minutes after getting out of my sleeping bag

Dzień 19

Uciekłem z wieży widokowej szybciej, niż myślałem. Po północy z każdej strony zaczęło błyskać. Zwinąłem folię, materac, śpiwór w rulon wcisnąłem w plecak i poszedłem w ciemnym las. Rozbiłem namiot na skraju polany. Pierwszy raz na tej wyprawie. Burza nie przyszła. Rano obudził mnie lekki deszcz. Zwinąłem się tak samo szybko jak wieczorem. Według prognoz miało padać do połowy dnia, a nie miałem ochoty leżeć w namiocie. Dwieście metrów dalej miałem hotel z restauracją. Podwójne espresso kosztuje tu 6 Bałaganów. Pizza czy burger 20, piwo 5. Kilka rzeczy w sklepie to co najmniej 15. Trzeba stąd uciekać jak najszybciej albo szukać sponsoringu. A propo Bałaganów. Bałagan to waluta, która powstała na zawodach w Macedonii. Ekipa Krzycha wkręciła kolegę, że płaci się tam w Bałaganach i tak już zostało. Są na świecie tylko dwie waluty. Złotówki i Bałagany.Wpadłem do miasta Chur chwilę po tym jak zaczęło padać, zrobiłem zakupy i wróciłem pod boczne wejście z parkingu, gdzie był kontakt. Jakaś pani pyta czy chcę bułkę. Ja na to z automatu, że nie jem węglowodanów. Wytrzeszczyla oczy. No i musiałem jej tłumaczyć, że nie jestem bezdomnym, tylko nomadycznym paralotniarzem przelotowcem, że mam w pelcaku sprzęt za kilka tysięcy euro i siedzę tu, bo ładuję akumulatory, bo mam za mały panel słoneczny… Wąsy i brodę mogę trochę przyciąć, ale koszulki zszywał nie będę.Miałem siedzieć w miejscu, bo mnie nogi bolą od chodzenia. Siedziałem tak, że jestem dziś 30km dalej…

Day 19

So I evacuated from my lookout tower faster than I though I would. After midnight I could spot lightnings from each direction around me. I rolled my groundsheet foil, mattress and sleeping bag and went into dark forest. I pitched my tent. First time during this journey. Thunderstorm didn’t come. In the morning light rain woke me up. I collected my gear as fast as at midnight. Yesterday’s forecast said it’d rain long and I didn’t want to lay in the tent. Two hundred metres further I had a hotel with a restaurant. Double espresso is 6 Mess there. (Mess is Bałagan im Polish.) Pizza or burger is 20, few things from shop is 15 at least. I need to escape from Switzerland fast or I need to look for a sponsorship. About Mess currency. It’s a currency which was developed by Kristophers group when they wanted to make fun of their friend at competition in Macedonia. They made him belive that Mess is a currency there. So it stayed like that forever and we have just two currencies in the world. Mess and Polish Złoty.I came to Chur city just a minute after it started to rain. I did some shopping and went to sit near an electric socket at side entrance to the parking lot. A lady asked me if I wanted a roll. Automatically I responded that I don’t eat carbohydrates. She rolled her eyes so I had to explain to her that I was not homeless, I had gear worth few thousands of euros in my backpack and I was a nomadic paraglider cross-country pilot. I’m sitting here to charge my devices because my solar panel is too small.. I can trim my moustache and beard soon but I won’t darn my longsleeve.So I wanted to sit and do nothing for a full day because my legs were tired. I’m sitting 30km further on my way now…

Dzień 20

Budzik ustawiłem na 7:00, żeby przejść się gdzieś przed deszczem. Rano padało. Wyłączyłem i przewróciłem się na drugi bok, tak, żeby nie dotykać mokrego wewnątrz, od kondensacji poncho. Potem też padało, potem też i tak wiele razy. W końcu się budzę i nie pada. Jest rano, czternasta. Wychodzę z namiotu i nie wierzę. Więcej, niż jedno zwierzę. Lama. Na moim polu pasie się kilkanaście lam. Były zainteresowane ruchem ale trzymały dystans. Zwinąłem się, znów zaczęło padać i nie przestało, aż do końca dnia. Drepczę, a po drodze pustki, wszystko pozamykane. Po dwudziestej, na końcu świata widzę światło w oknie. Wchodzę, a tam siedzi trzech gości. Dwóch z nich gra na harmoniach. Jeden brodaty jak Rumcajs drugi sportowiec. Jelenie, koziorożce i dziki na ścianach. Zlew, szafki, stół. Już myślałem, że wszedłem komuś do kuchni. Dokończyli granie, dostałem kawę, wifi jest, grzejnik też. Usiadłem z boku, bo wilgotny śmierdzę mocniej, niż pies Rumcajsa. Pies z Polski. Właściciel lokalu miał kiedyś psa, który był szczeniakiem suki która pojechała do Niemiec, a której szczenięta znalazły się potem w Polsce. Po śmierci pierwszego zaimportował kolejnego.Ogarnąłem media i wyszedłem, bo zaczyna się ściemniać, a muszę znaleźć dach, bo pada. Pomyliłem drogę. Dwadzieścia minut straty w jedną stronę. W dwie to czterdzieści. O 21:00 to fatalna pomyłka. Zdążyłem przed zmrokiem dojść do starego, zadaszonego mostu nad potokiem. Szumi, ale nie pada.Nie wiem ile przeszedłem. Pół dnia idę i patrzę pod nogi. Zero myśli, taka medytacja. W dziandziulu mam słuchawki, których jeszcze nie użyłem. Nie użyłem też bokserek, które wyrzuciłem kilka dni temu. Drugą, dosyć ciężką koszulkę założyłem ze trzy razy do spania. Nowe słowo. Dziandziul. To podstawowa część wyposażenia paralotniarza na Żywiecczyźnie. Każdy poważny paralotniarzy z okolicy musi nosić dziandziul. Tzn. biodrowkę. Są chyba tylko dwie rzeczy, o których nie zapomni Bubuś. Okulary i dziandziul.Padł mi jeden kanał w powerbanku Nitecore F2. Drugi działa. Coś się mocno zwarło i zagrzało przy tym jak podpinałem wczoraj kamerę do ładowania. Większych strat brak. Chyba.

Day 20

I set my alarm to 7am to walk a little bit before forecasted rain. When I wake up it’s raining. Later on it’s still raining. When I wake up at 2pm it is silent. Finally. I get out of the tent and I can’t believe what I see. I’m on a field full of lamas. They are interested in who I am, but keep their distance. I push my wet gear into backpack and it starts to rain again and it doesn’t stop till the end of the day. So I’m walking and walking, everything is closed. Not a single soul in villages. At 8pm, at the end of the world I see light in a window. I take off my poncho, and go in. Three guys are sitting inside. Two of them are playing harmonias. One bearded as a forest guy and the second looking like a sportsman. I spot a sink, kitchen drawers, table, wild stuffed animals on the walls and I start to think that I’ve just walked into someones home kitchen. They finish their song, I get coffee and some snack. I sit far away because I am wet and I smell worse than the owner’s wet dog. The dog is from Poland, just like me. After I warm up it starts to get dark. After twenty minutes of walk I realize I’ve taken the wrong way. Twenty minutes each way is fourty min. total to come back. Big mistake at 9pm when I need to find a roof to hide from the rain. Fortunatelly I find a roofed bridge over a stream. It’s loud but dry.I don’t know how much I’ve walked today. I just walk and look under my feet. Some kind of a meditation. I have earphones in my hip bag but haven’t used them yet. I haven’t used my one and only underwear boxers so I threw them into a trash bin. Second, quite heavy longsleeve I’ve worn just three times at night.One of two charging slots at my powerbank burned yesterday. Luckily the second one is working. No bigger losses yet. I hope.

Dzień 21

Nad dużym potokiem łatwiej jest się wyspać, niż na polu z krowami. Dzień zaczynam w chmurze, jestem w niej od wczoraj, ale po jakimś czasie wychodzi słońce. W końcu mogę wszystko wysuszyć. Tysiąc metrów marszu do góry na przełęcz. Na górze okazuje się, że podstawy są niżej. Daleko nie zalecę, czekam dwie godziny i robię zlota do Davos. Skończyło mi się jedzenie, więc to dobra opcja. Zaraz obok jest jezioro, a na jeziorze windsurferzy. To zły znak. W dolinie mocno wieje. Lądowanie pionowo w dół, gaszę glajta frontstallem i obiegam dookoła. Arek pisze, że Davos to drogie miasto. Czuję dziwną korelację cen z ilością Żydów w górach i na ulicach. Są mocno zainteresowani automatycznymi kosiarkami do trawy. Ciekawe czy mają specjalną opcję autostartu na Szabas. W sieciowym supermarkecie są półki z koscher food. Na etykietach dziwne znaczki. Nawet na paragonie dwie pozycje koscher. Dobrze, że ceny w Bałaganach, a nie Szeklach. Na szczęście do granicy z Włochami już tylko 40km.

Day 21

It’s easier to sleep over a big stream than on a field with cows. I begin my day inside a cloud, but after some time sun comes out. Finally I can dry everything. One thousand meters uphill to a pass for a good start of the day. On the top I realize it’s not an XC day so I wait two hours and fly down to Davos. Im out of food so that’s a good option. Near my landing place there is a lake and I spot some windsurfers. It is windy in the valley. Vertical landing. After touchdown I do a frontstall and run around my wing.Arek says Davos is expensive. I can see some correlation between that and the number of Jews walking around the city and on the hills. It’s funny how they are fond of autonomic grass mowers. I’m curious if these machines have special Shabas program. At the supermarket which is owned by some big company I can see koscher food signs, weird letters on etiquettes. Even on the bill I have two koscher positions. I’m glad prices are in the right currency, not Shekles. Luckily border with Italy is 40km away.

Dzień 22

Zapędziłem się po krzaczkach nad kostkę na górkę, widokiem na przełęcz i dolinę. Bez sensu, bo wieczorem przyszła chmura, a rano musiałem czekać, aż wszystko wyschnie. Przemoczenie stóp przed marszem to głupota. Rozmiękczone stopy łatwo łapią pęcherze. Nie moczę stóp w strumieniach w czasie marszu. Zresztą odpadają wtedy taśmy do kinesiotapingu. Mam jej jeszcze trochę, ale przestałem używać kilka dni temu. Jak staję to ściągam skarpety i wyciągam wkładki z butów. Nie złapałem żadnego pęcherza.Po dotarciu na przełęcz zacząłem podchodzić do góry. Krótka analiza. Wiało w dół doliny. Górą z południa, dosyć mocno. Miałem tysiąc metrów przewyższenia, a do ewentualnego zlota dziesięć kilometrów. Ten glajt nie ma takiej doskonałości. Tak jak napisałem – nie wiem nawet po co zacząłem iść do góry. Paralotnie są dla mądrych ludzi, a dla baranów woda.Po drodze minąłem kilka koszy na śmieci. Okratowane, a żeby je otworzyć trzeba rozwiązać łamigłówkę. Spałem z niedźwiedziami. Myślałem, że nie ma ich w Alpach Przeszedłem 25km, wolę chyba iść lekko w górę, niż w dół. Na koniec dnia zapomniałem zatankować wodę. Zostały mi ze 100ml, więc kolację zjem rano, bo po tym tłuszczu to się pić chce. Dobrze, że na keto człowiek nie czuje głodu.Nie rozumiem o co chodzi z tym kiblem z jednego ze zdjęć.

Day 22

Yesterday in the evening I walked up to a small rib through bushes for a camp. Pointless, because clouds came and in the morning I had to wait for everything to dry. Damping shoes and feet before a long walk is not smart. Soft and wet skin can easily catch blisters. I don’t put my feet into a stream during hike. Kinesiotapes would peel off that way. I have 1/3 of a roll left but I stopped to use it some days ago. When I’m pausing I’m removing shoe inserts and taking off my socks. I haven’t caught any blisters yet. At the pass I started to walk uphill. Short analysis. Wind is blowing down from the pass. High wind blowing from the South, quite strong. I have 1000m of denivelation and ten kilometers to the end of the valley. I don’t even have L/D like that. As I wrote – I don’t know why I began to hike up. Paragliders are for smart people, not for dumb-asses.On the way I saw some reinforced trashbins and to open them I had to solve a puzzle. I slept in bears area. I didn’t know they existed in the Alps.I’ve done 25km today. I like more to walk slightly uphill than down. At the end of the day I forgot to refill water. I’ve just 100ml left so I’ll eat supper in the morning because I’m thirsty after all this fat. Good thing is that I’m not hungry on keto.Btw. wtf is this toilet on one of photos?

Dzień 23

Wczoraj poncho-namiot rozbiłem jako tarp to mogłem sobie popatrzeć jak rano pada. Okno pogodowe na zwinięcie obozu zrobiło się dosyć szybko. Tak samo szybko zaczęło znów padać, ale byłem już w mieście. Śmietana, energetyk, wifi w Coopie. Można czekać.No i standard, dwadzieścia kilometrów przez góry, parki, przełęcze, piękne widoki. Tak to spowszedniało, że nie chce mi się wyciągać kamery. Żydzi zamienili się w Skośnookich. Ceny dalej takie same, ale w najgorszym przypadku Włochy mam w zasięgu jutrzejszego zlota.Zastanawiam się dlaczego polscy paralotniarze unikają nowych startowisk. Nauczyli się na kursie Bassano, Kobali, lijaka i tylko tam jeżdżą. Rzadko ktoś poleci daleko z “nowego” startowiska. Zauważalne jest na szczęście śmielsze latanie po przetarciu szlaków. Tatry w sierpniu nie są już czymś niezwykłym. Ponad miesiąc temu jako “pierwsi” polataliśy ze Stoderzinken, siedem godzin z południa Polski, a potencjał górki duzy. Józik mignął mi w tabelce, podłapują, szczególnie po dobrych przelotach. Tak samo w Martinskich Holach czy na Malinowie. Brakuje nam tylko więcej ludzi do przecierania szlaków.W mordę z tymi niedźwiedziami. Jest ich tu dużo albo jest dużo producentów niedźwiedzioodpornych koszy. Śmieci po śmierdzącym serze zaniosłem do potoku. Rano je zabiorę.

Day 23

Yesterday I pitched my poncho-tent as a tarp so I could watch the rain in the morning. It stopped raining quite early so I could collect my gear and go to the city. Then it started to rain again but I was close to the shop. Cream, energetic drink and WiFi at Coop. I can wait here. Later – the usual, twenty kilometers through hills, parks, passes, beautiful views. I see that every day, so it started to be casual. I don’t even get the camera out of the bag. Jews were replaced by guys from far east. Prices are still the same though. In the worst case, I’ll just fly down to Italy tomorrow.Blablabla – something about polish paragliders. They learned of three takeoffs and don’t want to discover new ones.There must be a lot of bears. Or a lot of producers of bearproof trash bins. I’ve thrown my stinky trash into the stream. I’ll pick it up tomorrow.

Dzień 24

Zapowiadał się dobrze. Trochę ociagalem się z wyruszeniem na szlak, jakoś przestałem się spieszyć. Wymyśliłem sobie startowisko 450m nad dnem doliny. W razie czego miałem lecieć po zboczach w stronę Włoch. No i polatałem. Godzinę, w miejscu. Silny wiatr dolinowym ze wschodu, a górą południowy zachód. Niezła ścierka, a może schudłem i latam niedoważony? Po drugim sensownym kominie puściłem się po zboczu i lot zakończyłem 5km od miejsca startu. Do końca dnia w sumie przesunąłem się o 30km…W tamtym roku czytałem relację Austriaka, rzucał pakę drugiego dnia, a cała trasa z Nicei do Lubljany zajęła mu 32 dni. Myślałem, że to szaleniec. Wygląda na to, że go przebiję. No ale idę. Nie chcem, ale muszem. Albo chcem, ale nie muszem. Sam nie wiem. Jutro cały dzień ma padać, ale 20 min marszu od obozowiska mam osiem włoskich barów i kafejek… W końcu Włochy.

Day 24

It looked good in the beginning. I was lazy in the morning so I left the camp late. I decided on the takeoff that was at 450m over the valley. In the worst case I’d just fly down to Italy by using windward slopes. I spent one hour in the air over the same point. I couldn’t find any thermal. After the second good climb I went on my way and ended my flight 5km from the takeoff. Valley wind from E was too strong to do anything and over it I had SW wind. Air was very turbulent today. Until the end of the day I moved 30km.Last year I read about an Austrian guy who did route from Nice to Lubljana in 32 days. He had to throw his rescue chute on the second day. I though he was crazy. Now it looks like I’ll beat him.Tomorrow it’ll rain all day but I have eight cafes and bars in a city 20mins walk away from my camp… Finally I’m in Italy.

Dzień 25

Dwie minuty po tym jak wyszedłem z obozowiska włączyły się zraszacze. Cały dzień idę przez labirynty sadów jabłek (jabłecznych, jabłkowych, japek?) Tak dobrze mi dziś poszlo, że musiałem odpalić Cigarettes After Sex na Spotify. Tylko Ralf znalazłby tu dziurę do lądowania. Pal na palu, zraszacz na zraszaczu. Śpię pięć metrów od jednego. Plan ewakuacji mam już opracowany. Dolina Śmierci. Tzn. fruktozy z jabłek.Dwadzieścia pięć dni trwała moja najdłuższa wyprawa. Rowerem, z Grześkiem, z Polski do Albanii i spowrotem. Trzy i pół tysiąca kilometrów. Jeździ tu masa bikepackerów. Na szosówkach, gravelach, a ja sobie idę pieszo trasą rowerową…

Day 25

Two minutes after I left my camp sprinklers started to work. All day long I’m walking through labirynths of apple trees. I’m so proud of my walking today so I had to listen Cigarettes After Sex at Spotify. Only my friend Ralf could find a hole to land in this valley. Stick on stick, sprinkler on sprinkler. I’ll sleep five meters from one. I’m ready for a fast evacuation. Death Valley – Apple Fructose, I mean.Twenty five days took my longest bicycle trip. From Poland to Albania and back. Three and a half thousand kilometers. A lot of bikepackers pass me here. On road bikes,on gravels and I’m walking by foot on a long bicycle route…

Dzień 26

Nudy. Spałem pod zraszaczem. Ciekawe ile ich jest w tej dolinie. Stoją co dwadzieścia metrów. Zwinąłem się przed pełną godziną, bo tak zwykle ustawiają automatykę. Jak nie odpali się o 7:00 to można spać do 7:45, byle uciec przed 8:00. Tyle teorii. Przez cały dzień nie widziałem włączonego zraszacza. Tak jak napisalem, nudy. Dwadzieściapięć kilometrów prostej ścieżki. Minęło mnie kilku rowerzystów z czterema sakwami i worem. Myślałem, że w czasach powszechnie dostępnego, lekkiego sprzętu takie coś już nie występuje. Kiedyś, jak jechaliśmy z Maćkiem przez Alpy to miałem 2700g sprzętu. Razem z kuchnią i namiotem. Dwa cudzysłowia tam powinny być. Tym razem dla testu nie mam garów. Nie ma garów, nie ma problemu z gotowaniem, myciem, noszeniem, pakowaniem. No i mogę zjeść więcej kalorii. Pół godziny przed Merano wcisnąłem w siebie 80g boczku, 200ml śmietany i 150g masła orzechowego, razem jakieś 2100kcal. Godzinę później, przed wieczornym, 1000m podejściem zmieściłem jeszcze quattro formagi zalaną ostrą oliwą. Kolejny 1000kcal? Liofolizaty mają po 500kcal. Chleba weź, bez chleba się nie najesz. Działa mi ta dieta, nigdy na wyprawach tyle nie jadłem, żołądek mi się kurczył i ciężko było wcisnąć 120g makaronu, a magazyn tłuszczu w ciele zwykle mam mały.Podejście zacząłem późno. Skończyłem już po ciemku. Las nocą jest inny. Co jakiś czas w słabym świetle czołówki widać parę oczu. Zwykle to lis. Czasem kilkukrotnie zabiegają drogę. Fajnie wygląda jak się zmieni światło na czerwone. Dziś spotkałem nietypową parę oczu. Blisko siebie i nisko przy ziemi. Nie chciały się ruszać. Zszedłem w dół sprawdzić. Sowa. Bałem się tylko pierwszej nocy w lesie. Co złego może się stać? No chyba, że ten niedźwiedź .Mam 100m do dolnego startowiska. Tysiąc metrów nad dno doliny mi wystarczy. Szkoda nóg na podchodzenie kolejnego tysiąca. Poza tym Osmand podpowiada, że jest knajpa otwarta od 7:30. Śpię na stromym zboczu, może się nie skulam w dół.

Day 26

Boredom. I slept under a sprinkler. I’m curious how many of them are in this valley. They are everywhere, 20m of distance between each other. I left my camp before a full hour. If it won’t start watering at 7:00 you can sleep till 7:45. Just escape before 8:00. This is my theory. I didn’t see any of them working today. So, as I wrote – boredom. Twenty five kilometers of straight bicycle path. I saw a few cyclists with four panniers. I though I wouldn’t see that now. We are in an era of light gear which you can buy everywhere. Some years ago when we’re cycling through Alps with Maciek I had 2700g of gear. With ‘kitchen’ and ‘tent’. Now, for test I didn’t bring a pot and a stove. No pots, no problem with cooking, cleaning, carrying, packing. And I can eat more calories. Half of hour before Merano I ate 80g of bacon, 200ml of cream and 150g of peanut butter. Something like 2100kcal. An hour later I ate quattro formagi with plenty of hot olive oil. Next 1000kcal? Liophilisated (freeze dried?) food is 500kcal per pack. Get more bread, they say, without it you’ll be hungry still. This keto diet is working for me very well. I never ate that much during trips. My stomach is usually getting smaller and I have problems to eat 120g of pasta and my fat level or burn is usually low.I started uphill walk quite late. Ended it in a darkness. Forest at the night is different. From time to time you’ll see two eyes reflecting in a weak headlamp light beam. Usually it is a fox. Sometimes they run on your way a few times. It looks funny when you’ll change light to red. Today I saw something untypical. Small eyes, close to the ground. They didn’t want to move. I had to walk down to check that. Small owl. Only the first night in a forest is scary. Then you’ll get used to it. What bad can happen? Maybe a meeting with a bear I have 100m to lower takeoff. One thousand of meters over the valley bottom will be enough. I don’t want to burnout my legs while walking another thousand. And Osmand says there is a restaurant which will be open at 7:30. I sleep on a steep slope hoping I won’t roll down.

Dzień 27

Wypilem za dużo kofeiny przed podejściem i nie mogłem zasnąć. Po niebie latają spadające gwiazdy i inne kosmiczne obiekty. Przez całą noc coś łaziło dookoła obozowiska. Dopiero przed północą złapałem to w świetle czołówki. Coś wielkości wiewiórki, oślepione kwiczy jak mała świnia. Nie chce mi się wstawać jak jest zimno. Wyłączyłem budzik o 7:30. Jeszcze piętnaście minut. No i słońce obudziło mnie o jedenastej, więc kolejnego tysiąca chyba nie podejdę. Zwijam się w kilka minut i po chwili jestem pod schroniskiem ze startowiskiem. Są tandemiarze. Pytam gdzie tu się ląduje. Typ w kasku redbulla odpowiada, że na lądowisku i odwraca się plecami… Łydki nie ma, może jakiś acro cwaniak.Startuję i szybko się okazuje, że południowo-wschodnie zbocza to zawietrzna, a kilka glajtów lata po przeciwnej stronie doliny. Wykręcam się, przeskok, zaczyna działać wiatr dolinowy w przeciwnym kierunku, niż ten pod chmurami. Nie umiem dzisiaj się skupić. Nie wiem gdzie jest komin, gdzie zakręcić, gdzie wypadłem, gdzie mnie znosi. W ogóle nie czuję co robi glajt, a co pociągnę sterówkę to się rozbujam. Część mózgu odpowiedzialna za latanie jest wyłączona. Stwierdzam, że nie będę z tym walczył. Glajt to niby EN-D z wydłużeniem 6,9, ale jest trochę idiotoodporny. Wyluzowuję ciało, w kominach łapie taśmy i nie przeszkadzam. Dopiero przed szesnastą, gdzieś na Kiełbasie odżyłem. Napisałbym, że Kiełbasę i Karkonosze na trasie klasycznego trójkąta FAI z Grente wymyślił Zupa, ale zaraz ktoś mnie poprawi.Dosyć mocno wiało, było turbulentnie, ale jak wyskoczyłem z doliny Merano za przełęcz i zobaczyłem Vipiteno to poczułem się jak nad swoimi górami. Kiełbasa jak to Kiełbasa, działa albo nie działa, wysoka ale płaska. Trzeba kręcić wszystko. Potem Kronplatz, nie widziałem tablicy z X-Alps do podpisania to nie lądowalem, a do domu się jeszcze nie wybieram . Za Kronplatzem przedłużony zlot wzdłuż Dolomitów z kilkoma małymi kominami i po stu kilometrach ląduję gdzieś pod granicą ITA-AU.Jutro ma wiać dużo mocniej, potem waruna nie widać, więc pospaceruję sobie gdzieś przez Tre Cime w kierunku Pieve d’Alpago.

Day 27

I drank to much caffeine before uphill walk and I couldn’t fall asleep. I’m watching falling stars and other moving objects on the sky. Something has been walking around my camp for a long time. Just before midnight I catch it in the beam of my headlamp. It’s squirrel size and blinded by the light it starts to squeal like a tiny pig.I don’t like to get up when it’s chilly. I turn off my alarm at 7:30. Just fifteen minutes more… Sun wake me up after 11am so I think I won’t hike up to the top. I collect my gear fast and go to thecrestaurant with takeoff just above my camp. There are a few tandem pilots here. Not very friendly. When I ask them where they land they respond ‘at the landing field’. I take off abd immediately realise that I’m on lee side and all paragliders are on the other side of the valley. Thermal, glide to the other side and I start to fly to Vipiteno. I can’t catch my flow today. I don’t know where thermal is, where I should turn, where I fall off. I don’t feel glider movements and I start to swing every time I touch a brake handle. Flying part of my brain is deactivated. I decide that I won’t fight it. I chill out myself and let my glider fly. It’s 6,9 EN-D, but it’s a little bit idiotproof. I start to feel better just before 4pm. It is quite windy and turbulent but when I jump over pass between Merano valley and Vipiteno I start to feel at home. Flight into Krontplatz and Dolomites is slow but easy. No X-Alps signboard on the top so I don’t need to land there. After that I can’t catch anything good so I make a long glide with some small thermals somewhere to the ITA-AU border. Tomorrow it’ll be more windy so I decided to walk south to Pieve d’Alpago direction through Tre Cime national park.

Dzień 28

Chata na nocleg była zamknięta. Niektórzy źle oznaczają na OpenStreet Maps prywatne chaty jako “wilderness hut”. Wydaje mi się, że we Włoszech te z “bivacco” w nazwie powinny być otwarte. Znów spałem na stole. Było strasznie wilgotno, śpiwór przed wyprawą spryskalem mocno płynem DWR. Na pertexie nie działa, bo łapie wilgoć. Ciepłe słońce to najlepszy budzik.Trasa mnie dzisiaj pokonała. Moje nogi już nie idą w górę jak nie ma waruna na latanie. Stopy protestują na ostrych kamykach ścieżek w Dolomitach. Odcisków dalej zero, ale ścięgna są już trochę nadwyrężone. Musiałem odpuścić, zejść do doliny i iść łagodnymi długodystansowymi szlakami pieszo rowerowymi.Śpię w myśliwskiej ambonie z widokiem na Dolomity. Nie wiem czy sikać z drabiny i odstraszać zwierzęta czy trochę odejść.

Day 28

The hut where I wanted to sleep was locked. Some people use ‘wilderness hut’ tags wrongfully in OpenStreet Maps. I think in Italy those with ‘bivacco’ name should be fine. I slept on the table again. The night was very humid. I sprayed my sleeping bag with a DWR liquid but it’s not working well on pertex because it’s catching moisture from the air. Warm sun is the best alarm clock.My route has defeated me today. My legs don’t work properly at uphills on days without flying potential. My feet hurt at sharp stones on rocky paths of Dolomites. I still don’t have a single blister, but my tendons are a little bit tired. So I had to give up and go down to the valley and use long and soft routes ment for hiking and biking.I’m sleeping in a hunting watchtower with a view of Dolomites. I don’t know if I should pee from the ladder to deter animals or go a little bit away.

Dzień 29

“– W nocy sobie śpię, śpię, śpię.– Ja też, ja też!– A w dzień sobie chodzę, chodzę.– I ja, i ja!– A w nocy sobie śpię, śpię, śpię.– Ja też, ja też!– A w dzień sobie chodzę, chodzę.– I ja, i ja!– No, śniadanie jem, jem, jem.– Tak? Tak?– A w sklepie kupuję, kupuję.– Tak? Super!”Dzień świra. Albo Dzień świstaka. Oba z sensem i bez sensu. Meta w zasięgu jednego lotu, a czuję jakbym stał w miejscu i nic się nie zmieniało.

Day 29

Untranslatable, sorry. I feel like in Groundhog Day movie. Finish line is in the range of one good flight and I feel like I’m standing in the same spot. Doing every day the same thing and not moving anywhere.

Dzień 30

Wczoraj włamałem się na boisko i położyłem się pod dwoma zestawionymi ze sobą osłonami ławki rezerwowych. Włamałem to może złe słowo. Przeskoczyłem trzymetrową siatkę. Budzik na 7:15, żeby zwinąć się przed 8:00, bo jaki Włoch przyjdzie do roboty na 7:00. Nie działają te moje teorie. Koleś dzwoni zza siatki kluczami i pyta co tu robię. Mówię, że śpię. Zbiło go to chyba z tropu, bo nic nie odpowiada. No to ja, że jestem Monte pelegrino, a Papa Polacco i za pięć minut mnie nie ma.Asfaltowe chodzenie. Zacząłem od siódmej, więc miałem sporo czasu. Przeszedłem prawie czterdzieści kilometrów. Ktoś mi zapłacił za piwo. Brodę miał. Czuję energię jak mijam brodacza, sakwiarza albo plecakowca. Spojrzenia się spotkają i pojawia się uśmiech albo kiwnięcie głową. Jak chcecie podróżnikowi zrobić dzień to postawcie mu piwo czy dajcie puszkę coli. Potem trafiłem do baru, gdzie chcieli lać Aperol, ale miałem czas tylko na szybkie espresso. Po wyjściu z wioski zaczęło padać, ale zaraz za nią trafiło się pole piknikowe. Są sakwiarze, dostałem wino, tory nad głową, wodospad szumi. Umyłem się. Nie pamiętam gdzie ostatnio to robiłem. Jestem sam, a ciuchy z wełny owiec Merynosów nie śmierdzą przez dwa tygodnie. Tylko ja śmierdzę szybciej Jutro mam godzinę pod górkę, potem 1500 do góry i w piątek jest podobno turbowarun, bo Boguś, mistrz Lajnara przyjeżdża przelecieć dwa płaskie trójkąty po dwieście kilometrów. Od kilku dni idę tak, żeby na piątek trafić na tą trasę. W końcu warun. Na końcu…

Day 30

Yesterday I broke into a soccer field. I saw a good place with a roof. Breaking into is maybe not the right word. I jumped over three meter fence. I set alarm for 7:15 thinking that no Italian would start work at 7am. I was wrong. I was woken up by a guy ringing his keys and asking me what I’m doing there. I said I was sleeping and he didn’t know what to do. So I said I was a Monte pelegrino, and Pope Polacco and I’d leave in five minutes.Asphalt walking. I started at 7am so I had plenty of time. I did almost 40km. Someone paid for my beer. He had a beard. I feel energy when I meet bearded guy, bicycle travellers or backpackers. If you want to make their day buy them a can of beer or cola. Later I went to a bar where someone wanted to buy me Aperol but I had time just for a fast espresso. When I went out it started to rain but just behind a village I found a nice picnic place. I’ve got wine from bicyclers. I have a roof over my head and there is even a waterfall so I have a chance to wash myself. I don’t remember the last time I did. I’m alone and Merino wool longsleeve starts to stink after 14 days. I’m starting to stink faster.Tomorrow I’ll have one hour walk to my hill, then 1500m of uphill and on Friday the weather looks cool. Some guys from Poland are coming to fly flat 200 triangles. I’ve been walking for quite some days to be on this route on this exact time. Finally I’ll get good weather. At the ending…

Dzień 31

Niemieccy sakwiarze ukradli mi skarpety. Te lepsze, trekkingowe, których miałem na początku dwie pary. Pewnie zwinęli przez przypadek jak zaczęło padać, kiedy poszedłem się kąpać w potoku. Nie prałem ich od tygodnia, więc wkrótce je wyczują w którejś z ośmiu sakw. Nie żal mi ich (skarpet) bo koledzy jadący na latanie wiozą mi ciuchy na powrót. Cały dzień siedzę w dolinie i zabijam czas, bo zostało mi tylko podejście do góry, a na jutro lekko ponad sto kilometrów prostego lotu w warunie, w którym mógłbym zrobić dwieście. Ale nie mów hop… Wrzucam fotę w lustrze, żeby nie były, że cały miesiąc idę w tych samych ubraniach. Cztery razy po praniu założyłem na chwilę inne.Podszedłem sobie pięćset metrów do wsi Casso. Wieś jest nad ogromną tamą, wody nie ma. Kiedyś była, ale przeciwna strona góry zaczęła nasiąkać i się osuwać. Zaczęto wypompowywać wodę, zbocze zjechało, fala zalała przeciwna stronę góry, a na dole zginęły dwa tysiące ludzi. Pięćdziesiąt lat temu. Miałem stamtąd pójść prosto na górę. To za proste, więc dołożyłem jeszcze dziesięć kilometrów do chaty, która jest na 1600m. Jak to zwykle bywa – im więcej czasu, tym mniej Na miejsce doszedłem o 22:00, z daleka widzę światła w oknie. Ktoś jest. Dziewczęca grupa harcerska z dwoma kolesiami… Bały się otworzyć drzwi. Idzie człowiek sam, przez cały dzień nikogo na szlaku, a tu takie coś. Łeb mi boli od słońca, a one bzyczą jak te baby z Dnia Świra cytowane trzy dni wcześniej, tylko jest ich pięć razy więcej. Mam miejsce na podłodze, trzeba było iść w las. Mają wyjść o 6:30 to może zaraz pójdą spać… 22:20 Karty wyciągnęły23:00 poszły na górę, bzyczą, ale trochę ciszej24:00 JA… @#@&£@! JAK KURY W KURNIKU.

Day 31

German bicyclers stole my socks. The better pair, trekking ones. I think they took them by mistake when it started to rain and I went to the stream to get a shower. I haven’t washed them for a week so they’ll feel them soon in one of eight sacks. I won’t miss them because my friends coming to fly from Lajnar will bring me some clothes. I wasted some time in the valley because I don’t need to hurry anywhere. I just need to go uphill and tomorrow I’ll have easy, 120km flight to Kobala. I went to Casso village. It’s above huge dam but there is no water. It was working some time ago but other side of valley began to soak and earth was about to slide down. They started to pump out the water, but huge amount of earth slided down anyway. Earth and wave killed two thousand people. It was just fifty years ago. I wanted to go straight uphill from there but it was too easy. I decided to go 10km further to bivacco hut at 1600m. The more time you have the less of it you have. I spotted light in a window from a long distance. Someone was there. A big group of girl scouts and two guys. They were scared to open the doors. I have some headache because of sun and OMFG how loud they were… Whole day I walked alone, I walked uphill in the darkness. I’ll sleep on the floor. I should go to the forest. They want to go away at 6:30 so I hope they’ll shut up soon.22:20 they started to play cards23:00 they went up, still talking but not that loud24:00 OMFG , like chickens in a coop.

Dzień 32

Wychodzę ze schronu z włoskimi kurami o siódmej rano. Po chwili jestem na przełęczy, idę w lewo na górkę. Sto metrów do góry, okazuje się, że tam nie odpalę, a dalej, po grani raczej nie przejdę. Wracam w dół i padam z sił. Czy to przez to, że dwa dni temu stwierdziłem, że nie utrzymam diety keto we Włoszech? Zacząłem jeść białe bułki i inne cukry. Pierwszego dnia szybko szedłem do Lidla po nawilżane chusteczki. Dobrze, że tracker dodaje punkt na mapę co dziesięć minut, więc mam jakieś resztki prywatności . Posiedziałem trochę, znalazłem resztki oleju kokosowego i wpełzłem na górkę z przeciwnej strony. Tam złapałem internet i mogłem na żywo obserwować co się dzieje sto kilometrów dalej na mojej trasie. Chłopaki po czterdziestu minutach od startu zrobili siedem kilometrów, większość popadała. Szału nie ma, tym bardziej, że mam podstawy chmur poniżej szczytów gór. Nie muszę się spieszyć. Kluczowe będą dwa pierwsze, krótkie przeskoki. Udaje mi się je zrobić pomimo niewielkiej wysokości podstaw. Potem czterdzieści kilometrów po skrajach chmur. Dzisiaj nie mogę dać się zassać, bo wiele z nich dotyka skał. Na cycki nad Gemoną dolatuję nisko. Dusi, wieje, pod nogami druty wysokiego napięcia i bardzo słabe miejsca do awaryjnego lądowania. Trzy lata temu na pierwszej trasie para-biwakowej musiałem tu awaryjnie lądować w dziurze w lesie. Prędkość na pełnej belce LM-5 przydaje się w takich sytuacjach. Przebijam się na nawietrzną z niewielkim zapasem. Po dziesięciu minutach robię wysokość szczytu górki i skaczę dalej. Wklejam się w skały, nad którymi zawsze latają sępy. Od tego momentu jestem prawie pewien, że bez problemów przelecę pozostałe sześćdziesiąt kilometrów do mety. Na początku Polovnika spotykam Grześka. Dolatuję na Kobalę, nieskutecznie próbuję tu kilka razy wylądować, ale mocno wieje i jest za dużo ludzi na kombinowanie. Odpalam internet w telefonie, szukam na mapie kolegów i ląduję na Camp Gabrje. To tutaj, pięć lat temu rozpoczynałem latanie. Piszę ten wpis po pięciu dniach od zakończenia wyprawy. Zrealizowałem pięcioletni cel i marzenie. Zapomniałem pochwalić się sukcesem i osiągnięciem? “No i to by było chyba na tyle…” Tak to skomentowałem po lądowaniu. Zero emocji, okrzyku, uśmiechu. Tak jakbym wylądował po godzinnym, nudnym lataniu, a nie po tysiąc-kilometrowej trasie przez całe Alpy, którą do tej pory, bez supporterów, stylem volbiv zrobiło ok. 20(?) osób. Chciałem tu dopisać jeszcze kilka motywacyjnych bredni, ale stwierdziłem, że nie zrozumie ich nikt poza tymi, którzy już to wiedzą. Tymi, którzy lubią się pokatować górami, samotnością i zmęczeniem. Ważny jest sam proces, a nie koniec. Koniec czegoś dobrego nie jest dobry. Bardziej się ucieszyłem widząc na campingu Katerinę, Błażeja, Kubla, Sandra, tłustym cievapcici, piwem dla uzupełnienia minerałów czy innymi łakociami i witaminami Wielkie dzięki wszystkim za pomoc i wsparcie!

Day 32

I left ‘bivacco’ at 7am. Just after a moment I went to the pass and turned left to a hill. One hundret meters of uphill. At the top I realized that it’s not possible to takeoff from there. I had to go back and walk 250m higher to the other side. At a pass I lost my power. Was it because I decided to leave keto diet three days ago and started to eat more carbs? First day I had to walk fast to Lidl to buy wet wipes… Good part of my satellite tracker is that it’s sending a point every ten minutes so I can have some privacy . I sat for a while, found a little bit of a coconut oil and walked slowly up. There I could watch guys flying from Gemona and Lajnar at xcontest live. Those two places are in the middle and at the finish of my flight. After 40mins of flight they made just 7km and some of them landed fast. That day wasn’t as good as it was forecasted. Cloud base is under my hills. I don’t need to hurry, I have time. The most important are the first two jumps. I’ve done them easily. Later it was even easier, fourty kilometers at the edges of the clouds. I couldn’t let them suck me in, because tops of hills were covered. I came low to tits near Gemona – those two hills in the middle of the valley. It was my second time there and it was again windy. Three years ago at my first volbiv I had to do emergency landing in some hole in a forest. Hard place to do anything in bad conditions. This was a place where I used all of my LM-5 performance. I went to upwind side with a small margin. After ten minutes I made height off a peak and jumped to the east to the place where a lot of vultures usually fly. From that moment I was almost sure I’ll go next 60km to Kobala with no problems. At the beginning of Polovnik I met my friend Grzesiek. Next when I came to Kobala I wanted to land there but after a few tries I abandoned that idea. Takeoff was too crowded and wind too strong to try that too hard. After turning mobile connection on I had to fly around to find mobile signal to find my friends on a map. Then I landed at Camp Gabrje. This is a place where five years ago I started to fly. I’m writing that post five days after the end of my trip. I’ve achieved my five years old dream and goal. Did I forget to yell about my success and achievement? ‘So this is the end…’ That’s what I said after landing on live stream. Zero emotions, exclamations, smiles. Like after landing after an hour long, boring flight, not after thousand-kilometer route through the entire of Alps, which until now, without supoorter just 20(?) guys did in a volbiv style. I wanted to add a few more motivational words here, but I realised that no one would understand them except those who already know it. Those who like to waste themself at the mountains, by loneliness and fatigue. For me that process of being on the route was the most important, not the finish line. The end of someting good is not good. I was a lot more happy when I saw Katerina, Błażej, Kublo, Sandro, fat cievapcici, beer to suplement minerals and other goodies and vitamins .Big thanks for you all for help and support!